Jeśli będziecie szukali win z austriackiego regionu Wachau to znajdziecie pełno etykiet z rysunkami posiadłości, domów, dworków i pałaców, wszystkie raczej stonowane, dwukolorowe, austriackie po prostu. Aż tu nagle przed Waszymi oczami pojawi się wyrazista, kolorowa etykieta z wizerunkiem św. Urbana (patron winiarzy) – tak rozpoznacie wina od jednego z najlepszych producentów w tamtym regionie – winnicy Emmerich Knoll. Winnica ta posiada ponad 16 hektarów winorośli, z czego 45% to Gruner Veltliner, drugie 45% to Riesling, a na resztą składają się Chardonnay Rivaner, Gelber Muskateller, Gelber Traminer oraz Pinot Noir. Historia winnicy sięga 1825 roku, kiedy to ówcześni właściciele byli bardziej hodowcami zwierząt, jednak swoją szansę zobaczyli również w produkcji wini – i chwała im za to!
Atmosfery do degustacji nie mieliśmy najlepszej, bo w tym samym momencie przybyła grupa biznesmenów z Czech, którzy chcieli za wszelką cenę pokazać, jak bardzo są zabawni i bogaci. My skupiliśmy się jednak na winach, a te były nieziemskie: rieslingi – intensywnie owocowe, lekko petrochemiczne, ziołowe, skaliste, kwasowe, z pięknym kwiatowym finiszem; veltlinery – owocowe i pieprzne zarazem, tymiankowe, z wyraźną mineralnością. Już Federspiele, które próbowaliśmy to wina niezwykłe, urzekające swą szczerością i mineralnością. Smaragdy wbiły nas w fotele swym skoncentrowaniem i jednocześnie świeżością.
Warto zaznaczyć, że obok winnicy można znaleźć prowadzoną przez rodzinę Knoll restaurację. Niestety nie zdążyliśmy zasmakować w jej ofercie, gdyż czekała na nas już kolejna wizyta 🙂
Warto zaznaczyć, że obok winnicy można znaleźć prowadzoną przez rodzinę Knoll restaurację. Niestety nie zdążyliśmy zasmakować w jej ofercie, gdyż czekała na nas już kolejna wizyta 🙂
Była to już trzecia winnica podczas naszej jednodniowej wyprawy do Wachau, kolejna, która udowodniła nam, że ten region to czołówka winiarstwa austriackiego i europejskiego. Okazało się później, że nie był to koniec wrażeń i ostatnia winnica, którą mieliśmy odwiedzić tego dnia, była wisienką na torcie…ale o tym już w kolejnym poście.
Na deser krótka rozmowa z właścicielem winnicy podczas zbiorów kilka lat temu:
